پاکستان دی عجب اے ونڈ هوئی
تھوڑا ایس پاسے تھوڑا اوس پاسے

اینہاں جراحاں نے کی علاج کرناں
مرهم ایس پاسے ، پھوڑا اوس پاسے

اساں منزل مقصود تے پہنچناں کی ؟
ٹانگه ایس پاسے ، گھوڑا اوس پاسے

ایتھے غیرت دا کی نشان دسّے ؟
جوڑا ایس پاسے ، جوڑا اوس پاسے

پنچھی قید هویا ، اک مدتاں دا

ایہـ آزاد ، اوٹے اوٹے هو جائیگا

جد اُڈیا ، کرے گا سیر ساری

چرچا ایس دا ، پوٹے پوٹے هو جائیگا

ایہدے پر پرانے نیں پھڑک اٹھے

ٹکڑے ـیہـ ، چھوٹے چھوٹے هو جائیگا

جے شکاری نے دامن نوں چھڈیا نه
اوهدا پنجرھ ، ٹوٹے ٹوٹے هو جائیگا

ایس دھرتی نوں جناں پھولوآگے آوئے آگ

مدتّاں هوئیاں ، سورج ایتھے برساوے پیاء اگ

پہاڑاں وچوں لاوے اگللن ، اینياں دے وچ اگ

کیہـ هوؤے گا دھرتی دا؟ جتھے بندھ بندھ آگ

جیکر بولن نہئیں دیندا ، پھڑکن تے دے

جہڑے تیر ،توں مارےوچ سینے

جکر کڈھن نہئیں دیندا ، رڑکن تے دے

هو سکدا اے ،هلچل مچا دیوے

میرو دل دی دھڑکن نوں دھڑکن تے دے

کُھس گئے پر ، دامن! ہے جیبھ باقی

کُجھ کہن دے ، بُلھاں نُوں سڑکن تے دے ـ

اے دنیا محل سراں دی اے، تے مسافراں بیٹھ کھلو جانا 

واری واری اے ساریاں کوچ کرنا، آئی وار ناں کسے اٹکو جانا 

میرے ویہندیاں ویہندیاں کئی هو گئے  تے میں کنیاں دے ویہندیاں هو جاناں

دامن شال دوشالے لیراں والیاں نے ، سبھناں خاک وچ سمو جانا ـ