---

رانجها سیج تے

ہس کهیڈ کے رات گزاریا سو صبح اٹخ کے جیو اداس کیتا

راه جاندڑیوں نوں جهگی نظر آئی ڈیرا جا ملاحاں دے پاس کیتا

آگے پلنگ بیڑی وچ وچهیا سی اُتے خوب وچها وناراس کیتا

بیری وچ وجا کے ونجهلی نوں چا پلنگ اتے عام خاص کیتا

---

ہیر نوں پتا لگنا

جا ماہیاں پنڈ وچ گل کیتی اک سگهر بیڑی وچ گاؤندائے

اوہدے بولیاں مُکھ توں پهل کردے لکھ لکھ دا سخن اوه لاؤندائے

سنے لڈن جهبیل دیاں دونویں رناّںسیج هیر دی دے رنگ لاؤندائے

وارث شاھ کواریاں آفتاں نی ویکھ کہیا فتور ہن آؤندائے

---

ہیر دیاں سہلیاں

کیه صفت سہلیاں کرے شاعر اک دوجی توں نیناں دے انگ بن دے

اک بهاریاں گوریاں حسن روشن عاشق ویکھ چراغ پتنگ بن دے

سرمه کجلا کٹک قندهار وائے ہن ویکھ محبوباں دے جنگ بن دے

ایس بحر جهناں دے ناز نیارے پر اصل سیالاں دے جهنگ بن دے

ابرو وانگ کمان لاهور دسن کول پلکاں دے تیر خذنگ بن دے

جیہڑے نقش بینی سچے وچ سیالاں ایسے نقش نه چین فرنگ بن دے

کهڑنگي پا کے لٹکدی چال چلن عاشق ماریندے پئے ڈهنگ بن دے

زلفاں کالیاں ناگناں مکهرے تے خاطر عاشقاں دے پئے ڈنگ بن دے

پنج تولیاں جهمکیاں مکهڑے تے ہتهیں سوہندے کنگن نے ونگ بن دے

متهے مسجداں دے محراب سوہن صفاں چونڈیاندے کول سنگ بن دے

گهر بار وسار اجاڑ ٹریاں سڑے چرکهڑے کول چورنگ بن دے

وارثشاه جنہاں شوق رانجهنے دا گل گنت دے وچ اک انگ بن دے

---

هیر دی آمد

لیکے سٹھ سہلیاں نال آئی هیر متڑی روپ گمان دی جی

نک موتیاں دے کنیں جهمکدے سن کوئی حور تو پری دے شان دی جی

کُڑتی سوهے دی ہک دے نال پهبی ہوش رهی نه زمین آسمان دی جی

اُہدے نک بلاق جیویں قطب تارا جیویں بهنبڑی قہر طوفان دی جی

آ بُندیاں والئے ٹلیں موئیے اگے گئی کیتی تنبو تان دی جی

وارثشاه میاں جٹی بوہڑ لئی بهری کبر ہنکار تے مان دی جی

---

صفت هیر

کیہی هیر دی کرے تعریف شاعر متهے چمکدا حسن مہتاب دا جی

خونی چونڈیاں رات جوں چن دوالے سرخ رنگجوں رنگ شہاب دا جی

سیّاں نال لٹکدی آوندئیے جویں جهولدا پر عقاب دا جی

نین نرگسی ورگ ممولڑے دے گلہاں ٹہکیاں پُهل گلاب دا جی

بهواں وانگ کمان لاهور دسن کوئیحسن نه انت حساب دا جی

سرمه نیناں دی دهار وچه پهب رہیا چڑهیا يند تے کٹک پنجاب دا جی

کهلی وچ ترنجناں لٹکدی اے هاتهی پهرے جیوں مست نواب دا جی

جیهڑے ویکهنے دے ریجهوان آہے وڈا واعدا تنہاندے باب دا جی

چہرے سوہنے تے خط خال سوہنے خوشخط جیوں حرف کتاب دا جی

چلو لیلة القدر دی کرو زیارت وارثشاھ ایه کم ثواب دا جی
＜hr＞
ہیر دی تصویر


ہونٹھ سرخ یاقوت لعل چمکن ٹهوڈی سیب ولایتی سار وچّوں

دند چنبے دی لڑی که ہنس موتی دانے نکلے حسن انار وچّوں

نک الف حسینی دا پپلائے زلف ناگ خزانے دی بار وچّوں

لکهی چین کشمیر تصویر جٹی قد سرو بہشت گلزار وچّوں

گردن کونج دی انگلیاں رواہاں پهلیاں ہتھ کولڑے برگ چنار وچّوں

چهاتی ٹھاٹھ دی ابرے پٹ کهینوں سیو بلخدے چُنے انبار وچّوں

دُهنّی حوض بہشت دا مشک قبه پیڈو مخملی خاص سرکار وچّوں

کافور شہنا سُر پن بانکے حسن ساق ستون مینار وچّوں

سرخی ہونٹاں دی لوہڑ دنداسڑے دا هو جئے قتل کهتری بازار وچّوں

باہاں ویلنے ویلیاں گنھ مکهن چهاتی سنگ مرمر گنگ دهار وچّوں

شاھ پری دی بهین پهول پنج رانی گجی رہو نه ہیر ہزار وچّوں

سیاں نال لٹکدی مان متی جیوں ہرنیاں ترٹهیاں بار وچّوں

لنکا باغ دی پری که اندرانی حُور نکلی چن انوار وچوں

پتلی پیکنی دے نقش روم والے لدہا پری تے چن اجاڑ وچوں

ابر اوہدتے اوندھ ولٹ مصری چمک نکلے میان دی دهار وچّوں

جو کوئی ویکھدا اوس دے حسن تائیں زخم لگدا اوس تلوار وچّوں

متهے آں لگن جیہڑے بهور عاشق نکل نان تلوار دی دهار وچّوں

عشق بولدا نڈهی دا تهاؤں تائیں راگ نکلدا ذیلدی تار وچّوں

پهري چھنکدي چاؤ دے نال جٹی چڑهیا غضب دا کٹک قندهار وچّوں

کی کجھ ویکهیے رب وکهاوندائے انہاں کواریاں دے الوکار وچّوں

قزلباش جلاد سوار خونی نکل دوڑیا اڑدبازار وچّوں

وارثشاھ جان نیناں دا داء لگے کوئی بچو نه جوئے دي ہار وچّوں

---

رانجهے کا منت کرنا

رانجهے آکهیا پار لنگہا ابّا مینوں چاهڑ لے رب دے واسطے تے

تسی چاہڑ لو مینوں وچه بیڑی چپّا دهکسان ربدے واسطے تے

ہتھ جوڑ کے منتاں کرے رانجها ترله کراں میں جهبدے واسطے تے

وارث رُس آیا نال بهائیاں دے منت کراں سبدے واسطے تے

---

ملاح دا جواب

لبھ واسطے بیڑی دے وچ بیٹهے پئے پار هی پار پکارنے هاں

چور دهاڑ دی آن کے لبھ دیوے پرده اوس دا ناں اکهاڑنے هاں

پیسه کهول کے تلی تے دهتے جیہڑا گودی چا کے پار اتارنے هاں

اتے ڈهیکیا مفت جے کن کهائیں چاء بیڑیوں زمین تے مار نے هاں

جیہڑا کپڑا دے تے نقد سانوں سبهو اوس دا کم سوارنے هاں

زوراوری جے آن کے چڑهے بیڑی ادھ واٹرے ڈوب کے مارنے هاں

ڈوماں اتے فقیراں تے مفت خوراں دوروں کتیاں وانگ درکارنے هاں

وارث شاھ جہیاں پیر زادیاں نوں مڈہوں بیڑی دے وچ نه واڑنے هاں

---

رانجهے دی ازرُدگی

رانجها منتاںکر کے تهک رهیا انت ہار کنڈے اُپر جا بیٹها

چهڈ اگ بیگانڑی هو گوشے پریم ڈهانڈری وکھ جگا بیٹها

گنویں سد فراق دے نال رووے اتے ونجلی شبد وجا بیٹها

جو کوئی آدمی تریمتاں مرد ہیسن پتن چهڈ سبھ اوس تے آ بیٹها

رنّاں لڈن جهبیل دیاں بهرن مٹهیں پیر دوہاں دے وچ ٹکا بیٹها

غصّه کها کے ل’وے جهبیل جهیّاں اتے دوہاں نوں ہاک بُلا بیٹها

پنڈا باہوڑیں ـ جٹ لے جائے گا رنّاں کہیا شغل هے آں مچا بیٹها

وارثشاھ اس موەے نے مرد رنّاں نہیں جاندے کون بلا بیٹها

---

رانجها دریا وچ

رانجها رهے نه ورجیا کسے حیلے وچ ندی جا کے پیر پائے

لوک اکھ رہے میاں ٹهل ناہیں تیری جان جائے جیویں سر جائے

رناں لڈن جهبیل دیان پگڑ رہیاں رانجها رہو نه ورجیا پیر پائے

لوکاں آکهیا مورکها ڈُب مرسیں جند ویکھ جنہاں دی لہر جائے

راجها آکهدا دکهی نوں مرن بهلا سکهی کون جہیڑا چهڈشہر جائے

حیلے رزق بہانڑے موت هوندی گهر بیٹهیاں نوں کیڑا خیر پائے

پیا وخت جاں ماں تے باپ هویا یوسف وانگ بهرانواں نے ویر پائے

وراثشاه نوں آسرا رب دائے بنده کت ول اوس بغیر جائے

---

رانجها بن کے واہل تیار هویا کیتا پار دا چا سامان میاں

خضر پیر اللّه نوں یاد کرکے چهڈ خوشی تے شان گمان میاں

ڈر موت دا مُِول نه عاشقاں نوں نه کجھ آپنا شوق تے شان میاں

وارث سبھ دنیا دغے باز هے جی رکھ ربدی طرف دهیان میاں

---

لیکاں دوڑ کے رانجهے نوں پکڑ آندا نه کر زور توں ٹهل نه سجناں او

منتاں کردیان تے پیریں پوندیاں نوں جائیں سٹ گل نه سجناں او

سیں ونجهیں جنهاں دا انت ناہیں ڈُب مریں گا ٹهل نه سجناں او

چاهڑ مونڈیاں تے تینوں اسیں ٹهلاں کوئی جان توں ڈهل نه سجناں او

ساڈا عقل شعور توں کهس لیتا رہیا کوکهڑا بل نه سجناں او

ہتھ بدهیں اسیں غلام تیرے بهاویں ویچ نه ٹهل سجناں او

ساڈیاں اکهیاں دے وچ وانگ دهیری ڈیرھ گهت بہو نه ہل سجناں او

وارثشاھ میاں تیرے چوکهنے هاں ساڈا کالجه سل نه سجناں او

---

دوهاں باهاں تو پکڑ رانجهے ٹڑینوں مڑ آں بیڑی وچ چاهڑیا نے

تقصیر معاف کر آدمی دی نویں سرے بہشت وچ واڑیا نے

گویا خواب دے وچ عزازیل ڈٹها اوہنوں پهیر مڑ عرش تے چاهڑیا نے

وارثشاھ ترت نہائیکے تے بیوی هیر دے پلنگ تے چاهڑیا نے

---

پلنگ

یارو پلنگ کہیا سنے سیج ایتهے لوکاں آکهیا اک جٹیٹڑی دا

اے اوس دی ہے ارام گاه عشق مشک دے بسترے لیٹڑی دا

شاھ پری پناه نت لئے جس توں ایه تهاں ہے مشک لپیٹڑی دا

بادشاھ سیالاں دے ترنجناں دی مہر چوچک خان دی بٹیٹری دا

اوہنوں وچ جہان نه ملے ڈهوئی جیہڑا مارایا اوس دی پهبیٹری دا

قسمت والڑا روح هے جهنگ اندر کل تار سیالاں دی نٹهیٹری دا

ایه اوس دی سیر دا تهاں بنیا ذوق شوق دے وچ سمیٹری دا

اک حکم سہلیاں وچ هویا اوس نڈهڑی عشق سمیٹری دا

بگهیاڑ دا خوف جیویں بکری نوں توین لڈن نوں خوف چکٹیٹری دا

اسیں سبھ جهبیل تے گهات پتن سبھو حکم هے ایس شلٹیٹری دا

سیر نال سہیلیاں نت کردی باپ مندا حکم مہر ٹٹیری دا

وارثشاھ میان جگ جان دا اے نام هیر هے حسن دلہٹیٹری دا

---

شاعر

بیڑی نہیں ایه جنج دی بنی بیٹهک جو کوئی آوئے سو سد بہاؤندائے

نڈها وڈا امیر حقیر بیٹهے کون پچهدائے کیہڑی تهاؤندائے

جویں شمع تے ڈگن پتنگ دهڑ دهڑ لنگچ نئیں مہائن آؤندائے

گویا خضر دا بالکا آن لتها جناں کهناں شیرینیاں لیاؤندائے

لڈن نه لنگہایائے پار اسنوں اوس ویلڑے نوں پچهوں تاؤندائے

یارو جهوٹھ نه کرے خدا سچا رنّاں میریا اے کهسکاؤندائے

جنے کهنے نوں لڈن اے آکهدا کویں لاہو اس نوںمیلا آؤندائے

اک سد دے نال اے جند لیندا پنچهی ڈیگدا مرگ پهہاؤندائے

پهگ سنئے دهنیروں آوندے نے اے تاں ظاهر ٹهگ جهناؤندائے

وارثشاھ میاں ولی ظاهرائےویکهو ہنے جهبیل کٹاؤدائے

---

لوکاں پچهیا

لوکاں پچهیا میان توں کون ہوناں ایں ان کسے نه آن کهوالیائی

تیری صورت بہت ملوک دسے ایڈا جفا توں کاس نوں جالیا ئی

انگ ساک کیوں چهڈ کے نس آیوں بڈهی ماں تے باپ نوں گالیائی

اوہلے اکهیاں دے تینوں کیویں کیتا کنہاں دوتیاں دا قول پالیائی

اکے اینویں رات گزاری آ کسے دوده نه گهٹ پیالیائی

وارث حال کیکوں ہوگ ماپیاں دا جنہاں نه فرزند سمبهالیائی

---

جواب رانجها

رانجهے کهول کے حال احوال سارا اوہناں لوکان نوں چا سنایائی

گهر ماپیاں دے رہیا لاڈلا میں ویکهو سائیں نے کهی وکهایائی

موئے مان تے باپ تاں وخت پیا بهایاں وطن تهیں چا ترائیائی

وارث رب باہجه نه تاہنگ کوئی باناں فقر اساں وٹایائی

---

تعلیل میزان تے صرف بہائی صرف میر هي یاد پکاریا نے

قاضی قطب تے کنزانواع باراں مسعود دیاں جلد سواریانے

خانی نال مجموعه سلطانیاں دے اتے حیرت الفقه نواریانے

معرج النبوت خلاصیاں نوں ریضه نال اخلاص پساریانے

زرادیاں دے نال شرح ملّاں زنجانیاں نحو نتاریانے

فتاوی برہنه منظوم شاہاں نال زندیاں حفظ قراریانے

کرن حفط قران تفسیر دوراں غیر شرح نوں دُریاں ماریانے

حزب البحر تے حزریمان دے ورداں وچه دن رات گزاریا نے

آٹهے پہر گرداناں دا ورد کردے علم عربی دی عمر سواریا نے

وارثشاه سب علم دے وچہ کامل جو کجه پڑهے سو سب نتاریا نے

---

فارسی دیاں کتاباں

اک نظم دے درس ہر کن پڑهدے نام حق تے خالق باریاں نی

گلستان بوستان نال بہار دانش طوطی نامه تے رازق باریاں نی

بشیات نصاب تے ابو الفضلاں شاهنامیوں واحد باریاں نی

قران السعدین دیوان حافظ شیریں خسرواں لکھ سواریاں نی

بہادر دانشاں تے محمود نامه کشف الغات بهی کهول اکهاڑیاں نی

بدر چاچ کریما تے پند نامه آمدنامیاں تے اللە باریاں نی

در مجلساں پڑهدے جنگنامه ناں جلوا تے شیخ عطاریاں نی

نجات المومنین تے اروشندل پڑهدے چار چمن بهی خوب پکاریاں نی

طب اکبر تے یوسقی پرهن لڑکے قصه یوسف دا کڈھ ہکاریاں نی

زلیخا نال بنلد آواز پڑهدے نلد من تے اعظم باریاں نی

ہدایه کلی قرابا دین پڑهدے نافع انسان نه منوں وساریاں نی

تعویزات سیفی نال فال نامه تے نگار دانش لکهاں تاریاں نی

سکندر نامهة تے نال انوار سہیلی حاتم نامه تے صادق تاریاں نی

آ’ییں آکبر تے نگار نامه وارث ہور متفرق ساریاں نی

---

مکتب دیاں چیزاں

قلمدان دوات دفتن پٹی ناویں ایملی ویکھ دے لڑکیاں دے

لکهن نال مسودے سیاق خسرے سیاهي اور جے لکھ دے ورقیاں دے

اک بهل کے عین دا غین واچن ملاں جند کڈہن نال کڑکیاں دے

اک اوندے شوق خزدان لیکے وچه لکیاں دے نال تڑکیاں دے

اک نال بهر بات دے آجاندے مارے خوف وریڑیاں ڈرکیاں دے

وارث شاہ دهن بهاگ سہاگ تنہاں جهلے دکھ استاداں دے پهڑکیاں دے

---

ملّا دی گل

ملّاں آکهیا چونڈیاں ویکهدیاں ای غیر شرع تو کون هیں دور ہو اوے

ایتهے لچیاں دی کائی تهاں ناهیں پئے دور کر حق منظور ہو اوے

کوئی بدعتی توں نظر آونائیں ایسے وقت ای دور ضرور ہو اوے

خراباتیاں دی نہیں جاگھ ایتهے یاد رب نت مذکور ہو اوے

اناالحق کہاونا کهرا اوکها اورک مریں گا وانگ منصور هو اوے

وارثشاھ ناں ہنگ دی باس چهپے بهانویں رکهئے وچ کافور هو اوے

---

جواب رانجها

داہڑی شیخ دی عمل شیطان والے کیہارانیوں جاندیان رهیاں نوں

اگے کڈھ قران تے بہیں منبر کہیا اڈیو مکر دیان پهاهیاں نوں

اس پلید تے پاک دا کرو واقف اسی جاندے شرع گواہیاں نوں

جیہڑی تهاں ناپاک دے وچه وڑیوںشکر رب دیاں بے پرواہیاں نوں

کہیا حرص دا جال کهلاریا ای ڈهونڈیں اڈیاں چھڈ گو پهاہیاں نوں

نائب پاک رسول دے تسی هو جی واقف کرو چاراه گمراہیاں نوں

اساں جہے فقیر تے مہر کیجے کرو دعا چاپاہندیاں راہیاں نوں

کهوتی بهیڈ بلی کتّی ضرب کڈهو چهڈو کواریاں نه ویاہیاں نوں

جیرا نور متهے دا محراب میاں توں نے ٹهگنائیں جاندیاں راہیاں نوں

لئیں رشوتاں رب توں ڈریں ناہیں اگے آجل دے کریں اکڑاہیاں نوں

تسی کرو تقصیر معاف میری کیوں پیائیں عیب برائیاں نوں

وارث شاھ وچه حجریاں فعل کردے ملاں جوترے لاوندے واہیاں نوں

---

ملاں دی خوشامد

وچه مسجداں بیٹھ کے تے صبح ویلے تسیں ذکر تے شغل کماوندے او

جیکر عاصی تہاڈی کرے زیارت عیب اوسدے چاونجاوندے او

غیر شرع تے ہور حرامخوراں نال دُریّاں چا کوہاوندے او

شرح بڑا سر پوش بنایا جے تسیں شرح دے لوک کہاوندے او

رات اساں گزارنی وچه مسجد جیکر تِسّی بهی روا رکهاوندے او

وارثشاه فقیر تے مہر کریو تُسی سچ دی بات پچهاوندے او

---

جواب ملّا

گهر رب دے مسجداں هوندیاں نے ایتهے غیر شرع نئیں واڑئیے اوے

تارک هو صلواة دا پٹے رکهاں لباں والیاں مار پچهاڑیے اوے

نیواں کپڑاہوئے تے پاڑ سٹئیے لباں هون دراز تے ساڑئیے اوے

جیہڑا کهائے حرام تے جهوٹھ بولے کافر اوس آ پکارئیے اوے

کرئے حجتاں آنکے نال ساڈے انہوں مار کے چااجاڑئیے اوے

کتا اتے فقیر پلید هووے نال درّیاں بنھ کے مارئیے اوے

جیہڑا فقه دے علم دا نہیں واقف انہوں چاسولی اتے چاهڑئیے اوے

وارثشاھ خدا دے دشمناں نوں دوروں کتّیاں وانگ درکارئیے اوے

---

رانجها

سانوں دس نماز ہے کاس دی جی کاس نال بناکے ساریانے

کن نک نماز ہین کتنے متهے کنہاں دے دهروں اے ماریانے

لمبےقد چوڑی کس ہان هوندي کس چیز دے نال سواریانے

وارث کلیاں کتنیاں ایس دیاں نی جس نال اے بنھ کهلاریا نے

---

ملاّں

اساں فقه اصول صحیع کیتا غیر شرح مردود نوں مارنا ایں

اساں دسنے کم عبادتاں دے پُل صراط توں پار اتارنا ایں

فرض سنتاں واجباں نفل وتراں نال جائزاں سچ نتارنا ایں

وارث شاه نماز دے تارکاں نوں تازیانیاں دُریاں مارنا ایں

---

رانجهے دا طعنه

تسین وچ خدا دے خانیاں دے ڈهلی چهڈ کے گوز کیوں ماردے او

جهوٹھ غیبتاں تے حرام کرنا بد ظنی دے کم کیوں سار دے او

آٹھے پہر مسیت وچه بہـ کے تے پئے بُرے خیال چتار دے او

انّهے کوہڑیاں لُولیاں وانگ بیٹھے قرعه مرن جہان دی دهاردے او

باس حلویاں دی خبر مردیاں دی جیوندے نال دعایاں دے ماردے او

شرح چا سر پوش بنایا جے روادار وڈے گنہگار دے او

پچهلی رات بهکھ دا وقت هوندا اُٹھ حال ای حال پکاردے او

وارثشاه مسافراں آیاں نوں چلو چل ای پئے پکاردے او

---

جواب مولوی

ملّا آکهیا نامعقول جٹا فرض کج کے رات گزار جائیں

فجر هوئی توں اگے ای اُٹھ ایتهوں سر کج کے مسجدوں نکل جائیں

صبح وقت جے وچ مسیت ڈٹهوں چار سد چوبر تیرے مگر لائیں

توں تاں بیوقوف مجہول جٹّا رل چگیوں ڈنگراں وچ گائیں

گهر رب دے نال نه بنھ جهیڑا از غیب دیاں حجتاں چهیڑ نائیں

وارثشاه خدا دے خانیاں نوں ایه ملاں تے چمڑے هین بلائیں

---

مقوله شاعر

رانجهے لڑدیاں بهڑدیاں رات کٹی فجر هوئی تے اُٹھ کے دهایا ای

کیویں ہیر دا جا دیدار پائیے دل وچ دیه متا پکایا ای

بهایاں بولیاں مار گو کڈھ دتا اساں وطن تے دیس بُهلایا ای

وارثشاھ رب هے بے پرواه ڈاهڈاجس عاجزاں نوں وخّت پایا ای

---

روانگی

چڑی چوہکدی نال ٹرے پاہندی پیاں دوده دے وچ مدهانیاں نے

صبح صادق هوئی جدوں آن روشن تدوں لالیاں آن چچلانیاں نے

اکناں اٹھ کے ریڑکا پاء دتّا اک ڈهونڈیاں پهرن مدهانیاں نے

اک اُٹھ کے ہلیں تیار هوئے اک ڈهونڈدے پهرن پورانیاں نے

لیاں کڈه ہرنالیاں هالیاں نے سئیاں جنہاں نے پوئیں نوں لانیاں نے

گهر رنّاں نے چلیاں جهوتیاں نی جنہاں تاوناں گُنھ پکانیاں نے

کاروبار وچ رُجها جہان سارا چرخے کتدیاں اُٹھ سوانیاں نے

اُٹھ غسل دے واسطے جان وڑے سیجاں جنہاں نے رات نوں مانیاں نے

رانجهے کوچ کیتا آیا ندی اُتے ساتھ لدّیا پار مہانیاں نے

وارثشاھ میاں لڈن وڈا کُپّن کُپا شہد بهریا جیویں بانیاں نے

---

مسجد بیت العتیق مثال آہی خانه کعبیوں ڈول اتاریانے

گویا اقصی دے نال دی بهین دوئی شاءد صندلی نور اساریانے

معمار اصول تے فقه والے تهم دین دے نال کهلاریانے

ثابت لض حدیث دے نال کرکےچهت کعبے دی خوب اتاریانے

پڑهن فاضل درس درویش مفتی خوب کڈھ الحان پرکاریا نے

مہرے دار دستاراں تے يتھ عاصے کدی جهوٹھ دی لاف نه ماریانے

وچه فقه اصول دے خوب کامل نال علم دے عمر گذاریا نے

وارثشاھ اصیل استاد لڑکےخُو علم دی کدی نه ہاریانے

---

واه لارہے بهائی بهابیاں بهی رانجها رُس ہزاریوں دهایائی

بهکھ ننگ نوں جهاک کے پندھ کرکے راتیں وچه مسیت دے آیائی

ہتھ ونجهلی پکڑ گے رات آدهی رانجهے مزه بهی خوب بنایائی

اک هو بے سرت بہوش گئے اکناں راگ اُتے چت لایائی

رَن مرد پنڈ وچه رہیا کوئی سب گرد مسیت دے آیائی

وارثشاه میاں پَنڈ جهگڑیاں دی پچهوں ملا مسیت دا آیائی

---

بهابی رزق اداسجاں ہو ٹریا ہن کاس نوں گهیر کے ٹهگدیاں ہو

پہلے ساڑ گو جیو نمانڑے نوں پچهوں بهلیاں لاؤنے لگ دیاں ہو

بهائی ساک سن سو تساں وکھ کیتے تسی ساک کی ساڈیاں لگدیاں ہو

اسیں وانگ سواه دے هو رہے تسیں کولیاں دیوانگ پکهدیاں هو

اسیں کوجڑے روپ کروپ والےتسین جوبنے دیاں نئیں وگدیاں هو

اساں آپ تے اے معلوم کیتا تسیں ٹهگنیاں ای سارے جگدیاں هو

کهری مت دی گل کهلار کے تے فیر پهوسیاں مار کے ہگدیاں هو

وچه شرع نه عقل نی قول تساں قاضی مفتیاں نال کیوں لگدیاں ہو

اسی نس آئے تسی نگر پیاں پچها چهڈو ساڈا تائیں وگدیاں هو

وارث شاه اکلڑے کی کرنا تسیں ست اکٹهیاں وکدیاں هو

---

بهرجایاں آکهیا رانجهیا وے اسی بادیاں تیریاں هونیاں هاں

نام لینا ایں جدوں توں جاونے دا اسیں ہنجڑورتدیاں رونیاں ہاں

جان وچ لنبیاں آ گئی اے تیرے درد فراق چا بهنیاں ہاں

جان بال قربان ہو تدھ اتوںتے آپ وی چوکهے مہنیاں ہاں

سانوں صبر قرار آرام ناهیں جس ویلڑے تیتٹوں وچھنیاں ہاں

وارث شاھ کہیا من دلی دیورا اسیں سبھ مُراد تے پنیاں ہاں

---

آکھ رانجهیا بهاء کی بنی تیرےدیس آپنا چهڈ سدهارناہیں

ویرا انبڑی جایا جاه ناہیں سانوں نال فراق دے مارناہیں

ایہـ باندیاں اسی غلام تیرےکوئی هور وچار وچار ناہیں

بخش ایہـ گناه توں بهائیاں نوں کون جمیا جو گنہگار ناہیں

بهائیاں باجھ نه مجلساں سوہندیاں نی بهائیاں باجھ کجھ بهرم تے بهار ناهیں

لکھ اوٹ ہے کول وسیندیاں دی بهایاں گیاں جیڈی کوئی ہار ناہیں

بهائی ڈہاوندے بهائی اوساردے بهایاں باجھ باہاں بلکار ناہیں

بهائی مرن پوندیاں بهج باہاںبناں بهایاں بهرے پرواز ناہیں

طالع مند دیاں لکھ خوشامداں نی اتےغریب دا کوئی بهی یار ناہیں

باہاں والیاں دی لوک کرن منت بناں باهاں دے کوئی سردار ناہیں

باهاں کلیاں نوں لوک ماردے جے باهاں والیاں نوں کوئی سار ناہیں

وارث شاھ میاں بناں بهائیاں دے سانوں جیونا ذرا درکار ناہیں

---

رانجهے آکهیا اُٹهیا رزق میرا میتهوں بهائیو تسیں کی منگدے او

ونڈ لیا جے باپ دا ملک ساراتسی ساک نه سین نه انگ دے او

وچوں خوشی هو ساڈے نکلنے تےگل آکهدے موہون نه سنگدے او

وس لگے جے تے منصور وانگوں مینوں چا سولی اُتے ٹنگدے او

بهلے کم دے وچ نه نیت تساں روادار لڑائی تے جنگ دے او

وارث شاھ ہن اسی اوداس هوئے تسی خوشی وسو نال رنگدے او

---

خبر لوکاں نے بهایاں نوں جا دتی دهیدو رس هزاریوں چلیا جے

ہل واہنا اوس تهیں هوئے ناہیں مار بولیاں بهابیاں گهلیا جے

پگڑ راه ٹریا ہنجوں نین روون جویں ندی دا نیر اچهلیا جے

دهیدو کهو ہجیا نال بهرجایاں دے اودا کسے نه جی تسلیا جے

اگوں دور دے واسطے بهایاں نے آده واٹیوں راه آ ملیا جے

وارث حق دے نون جدوں رنج کرئیے تدوں عرش الله دا ہلیا جے

---