رب اک گُنجھلدار بُجھارت

رب اک گورکھ دھندا

کھولن لگیاں پیچ ایس دے

کافر ہو جائےبندہ

کافر ہونوں ڈر کے جیویں

کھوجوں مُل نہ کُھنجیں

لائی لگ مومن دے کولوں

کھوجی کافر چنگا

تیری کھوج وچ عقل دے کھنبھ جھڑ گئے

تیری بھال وچ تھوتھا خیال ہویا

لکھاں اُنگلاں گُنجھلاں کھول تھکیاں

تیری زُلف دا سِدھا نہ وال ہویا

گھگی بَجھ گئی سنکھاں دی رو رو کے

پِٹ پِٹ کے چُور گھڑیال ہویا

چِیک چِیک کے قلم دی جیبھ پاٹی

اجے حل نہ تیرا سوال ہویا

تیرے ہِجر وچ کسے نے کن پاڑے

اتے کسے نے جٹاں ودھائیاں نیں

بُوہے مار کے کسے نے چِلّے کٹے

کسے رڑے تے راتاں لنگھائیاں نیں

کوئی لمکیا کھوہ دے وچ پُٹھا

اتے کسے نے دھونیاں تائیاں نیں

تیرے عاشقاں نیں لکھاں جتن کیتے

پر تُوں مونہہ توں زُلفاں نہ چائیاں نیں

تیری سِک دے کئی تہائےمر گئے

اجے تیک نہ وصل دا جُرعہ لبھا

لکھاں سسیاں مر گئیاں تھلاں اندر

تیری ڈاچی دا اجے نہ کُھرا لبھا

کسے پُھل قران دا پاٹھ کیتا

کسے دل دا پتر کھولیا یے

کسے نیناں دے ساگر ہنگال مارے

کسے ہِک دا کھُونجا پھرولیا وے

کسے گلھاں دے دیوے دی لو تھلے

تینوں زُلفاں دی رات وچ ٹو لیا وے

رو رو کے دنیا نے راہ پائے

پر توں ہس کے اجے نہ بولیا وے

دیدے کلنج مارے تیرے عاشقاں نیں

اجے اتھرو تینوں نہ پوہے کوئی

تیری سونہہ کُجھ رون دا مزہ ای نٕیں

پُونجھن والا جے کول نہ ہوئے کوئی

تیری مانگ دی سڑک تے پیا جیہڑا

اُس نوں حِیلیاں نال پرتائیا تُوں

حِرصاں، دولتاں، حُسناں، حکومتاں دا

اوس سے راہ وچ چوگا کھِنڈایا توں

کسے قیس نوں لگا جے عشق تیرا

اُس نوں لَیلیٰ دا لیلا بنایا توں

کسے رانجھے نوں چڑھیا جے چا تیرا

اُس نوں ہیر دی سیجے سوایا توں

ساڈے ہنجواں کیتا نہ نرم تینوں

ساڈی آہ نے کیتا نہ چھیک تینوں

اسیں سڑ گئے وچھوڑے دی اگ اندر

لاگے وسدیاں آیا نہ سیک تینوں

کسے چھنّاں بنایا جے کھوپڑی دا

توں بُلیاں نال چھوہائیاں نہ

کسے دل دا رانگلا پلنگ ڈاہیا

تیرے ناز نوں نیندراں آئیاں نہ

کسے جُتیاں سیتیاں چم دیاں

تیری بے پرواہی نے پائیاں نہ

رگڑ رگڑ کے متھے چٹاخ پِے گئے

اجے رحمتاں تیریاں چھائیاں نہ

مار سُٹیا تیریاں روسیاں نیں

پھوک سُٹیا بے پرواہی تیری

لے کے جان توں اجے نہ گُھنڈ چایا

خبرے ہور کیہہ اے منہ وکھائی تیری

جے توں مونہہ توںزُلفاں ہٹا دیویں

بِٹ بِٹ تکدا کُل سنسار رہ جائے

رہ جائے بھائی دے ہتھ وچ سنکھ پھڑیا

بانگ مُلّاںدے سنگھ وِچکار رہ جائے

پنڈت ہوراں دا رہ جائے سندھور گھُلیا

جام صوفی دا ہویا تیار رہ جائے

قلم ڈیہہ پئے ہتھوں فلاسفر دی

مُنکر تکدا تیری نُہار رہ جائے

اک گھڑی جے کُھلا دیدار دے دئیں

ساڈا نِت دا ریڑکا مُک جاوے

تیری زُلف دا سانجھا پیار ہووے

جھگڑا مندر مسیت دا مُک جاوے

اگ وی ہمتوں بوہتی دِتّی فیر وی بھانڈے پلّے رہے

بھانبھڑ جہیاں دھُپّاں وچ وی میرے لیڑے گِلّے رہے

دوش دیو نہ جھکڑاں اُتّے سر توں اُڈّے تنبواں‌ دا

کِلّے ٹھیک نئیں ٹھوکے خورے ساتھوں رسّے ڈھِلّے رہے

ایہدھر گبھرو لاشاں ڈِگیاں، سینے پاٹے ماواں دے

اودھر ٹھیک نشانے بدلے لگدے تغمے تِلّے رہے

میں وی دھی سی ڈولے پاؤنی سُوہا جوڑا لین گیا

ویکھ کے میری حالت ولّے ہسدے گوٹے تِلّے رہے

رستا، پینڈا، ویلا اکّو، منزل اُتّے اپڑن دا

پٹّن گے تقدیراں بہہ کے ذرا وی جیہڑے جِلّہے رہے

اک دیہاڑے بدّل وسیا جشن منایا چودھریاں

جھُگیاں دے فِر کئی دیہاڑے بالن چُلھّے سِلّے رہے

ساڈا حال وی پُچھّن جوگی اوہناں پلّے فرصت نئیں

جہناں دی تندرستی دے لئی بابا کٹدے چِلّے رہے

پاکستان دی عجب اے ونڈ هوئی
تھوڑا ایس پاسے تھوڑا اوس پاسے

اینہاں جراحاں نے کی علاج کرناں
مرهم ایس پاسے ، پھوڑا اوس پاسے

اساں منزل مقصود تے پہنچناں کی ؟
ٹانگه ایس پاسے ، گھوڑا اوس پاسے

ایتھے غیرت دا کی نشان دسّے ؟
جوڑا ایس پاسے ، جوڑا اوس پاسے

---

پنچھی قید هویا ، اک مدتاں دا

ایہـ آزاد ، اوٹے اوٹے هو جائیگا

جد اُڈیا ، کرے گا سیر ساری

چرچا ایس دا ، پوٹے پوٹے هو جائیگا

ایہدے پر پرانے نیں پھڑک اٹھے

ٹکڑے ـیہـ ، چھوٹے چھوٹے هو جائیگا

جے شکاری نے دامن نوں چھڈیا نه
اوهدا پنجرھ ، ٹوٹے ٹوٹے هو جائیگا

---

ایس دھرتی نوں جناں پھولوآگے آوئے آگ

مدتّاں هوئیاں ، سورج ایتھے برساوے پیاء اگ

پہاڑاں وچوں لاوے اگللن ، اینياں دے وچ اگ

کیہـ هوؤے گا دھرتی دا؟ جتھے بندھ بندھ آگ

---

توں شکاری ، میں پنچھی هاں وچ پنجرے

جیکر بولن نہئیں دیندا ، پھڑکن تے دے

جہڑے تیر ،توں مارےوچ سینے

جکر کڈھن نہئیں دیندا ، رڑکن تے دے

هو سکدا اے ،هلچل مچا دیوے

میرو دل دی دھڑکن نوں دھڑکن تے دے

کُھس گئے پر ، دامن! ہے جیبھ باقی

کُجھ کہن دے ، بُلھاں نُوں سڑکن تے دے ـ

---

اے دنیا محل سراں دی اے، تے مسافراں بیٹھ کھلو جانا 

 

واری واری اے ساریاں کوچ کرنا، آئی وار ناں کسے اٹکو جانا 

 

میرے ویہندیاں ویہندیاں کئی هو گئے  تے میں کنیاں دے ویہندیاں هو جاناں

 

دامن شال دوشالے لیراں والیاں نے ، سبھناں خاک وچ سمو جانا ـ

ـ ـ ـ ـ

سن جا جاندیا جاندیا راہیا
گیا ایوب تے پھس گیا یحیی
بند نے کم گاؤ پئے ماهیا
جی او میرے ڈھول سپاهیا
ـ ـ ـ ـ ـ
واہگے نال اٹاری دی نہیں ٹکر
ناں گیتا نال قران دی اے
نہیں کفر اسلام دا کوئی جھگڑا
ساری گل ایہـ نفعے نقصان دی اے

ـ ـ ـ ـ ـ ـ

چیجی منگن بال ایانے منه وچ پاندے ویکھ سیانے

ریڈیو اتے سنو قوالی اللّه رکھا پنج تن والی

جدهر ویکھو سگرٹ پان
زندھ باد او پاکستان

چرس افیم دے ٹھیکے کھلے پیو کھاؤ ، لٹو بُلّے

پانی پاء دیو اپنے چلھے سو جاؤ لے اتے جُلّے

جگه جگه تے چھولے نان
زندھ باد او پاکستان
بوہے بند مسیتاں دے نے ملاں مارے نیتاں دے نے

جھگڑے پئے ریتاں دے نے پاکاں نال پلیتاں دے نے

ڈنگو ڈنگ هوئے انسان
زندھ باد اور پاکستان

سنیاں ولوں هویا اعلان وهابی هو گیا کُل جہان

کتھے ٹر گئی اج پچھان جو بولے سو نافرمان

وکھرو وکھری لگے تان
زندھ باد او پاکستان

ساڈے ملک دے جوان بھنگی چرسی تے بھلوان

فیشن اے اینہاں دی جان گیت ہجر دے گاندے جان

مٹ رولدے اپنی شان
زندھ باد او پاکستان

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

لکیاں چُھپیاں کدے ناں رهیاں سانجھاں ایس جہاں دیاں

مٹی دے وچ مٹی هویاں سانجھاں سب انسان دیاں

چلو جے ساجنھاں پیار دیاں نہیں نهـ ایہـ جند تے جان دیاں

دامن !!ـایہـ تے رہن دیو کجھ سانجھاں رہن زبان دیاں

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

بیگم کی کہندی؟
گرارھ کیـ کہندا؟
اساڈے وزیراں دا
کیہـ پچھ رہے هو
جے دورھ وی پيندا
امریکه دا پیندا
ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

کم کردیاں دے ، ساک ملدیاں دے
کھوهاں وگدیاں دا پانی صاف هوندا
ایتھے پچھدا کون کمزوراں نوں
زور وراں دے نال انصاف هوندا

---

رانجها سیج تے

ہس کهیڈ کے رات گزاریا سو صبح اٹخ کے جیو اداس کیتا

راه جاندڑیوں نوں جهگی نظر آئی ڈیرا جا ملاحاں دے پاس کیتا

آگے پلنگ بیڑی وچ وچهیا سی اُتے خوب وچها وناراس کیتا

بیری وچ وجا کے ونجهلی نوں چا پلنگ اتے عام خاص کیتا

---

ہیر نوں پتا لگنا

جا ماہیاں پنڈ وچ گل کیتی اک سگهر بیڑی وچ گاؤندائے

اوہدے بولیاں مُکھ توں پهل کردے لکھ لکھ دا سخن اوه لاؤندائے

سنے لڈن جهبیل دیاں دونویں رناّںسیج هیر دی دے رنگ لاؤندائے

وارث شاھ کواریاں آفتاں نی ویکھ کہیا فتور ہن آؤندائے

---

ہیر دیاں سہلیاں

کیه صفت سہلیاں کرے شاعر اک دوجی توں نیناں دے انگ بن دے

اک بهاریاں گوریاں حسن روشن عاشق ویکھ چراغ پتنگ بن دے

سرمه کجلا کٹک قندهار وائے ہن ویکھ محبوباں دے جنگ بن دے

ایس بحر جهناں دے ناز نیارے پر اصل سیالاں دے جهنگ بن دے

ابرو وانگ کمان لاهور دسن کول پلکاں دے تیر خذنگ بن دے

جیہڑے نقش بینی سچے وچ سیالاں ایسے نقش نه چین فرنگ بن دے

کهڑنگي پا کے لٹکدی چال چلن عاشق ماریندے پئے ڈهنگ بن دے

زلفاں کالیاں ناگناں مکهرے تے خاطر عاشقاں دے پئے ڈنگ بن دے

پنج تولیاں جهمکیاں مکهڑے تے ہتهیں سوہندے کنگن نے ونگ بن دے

متهے مسجداں دے محراب سوہن صفاں چونڈیاندے کول سنگ بن دے

گهر بار وسار اجاڑ ٹریاں سڑے چرکهڑے کول چورنگ بن دے

وارثشاه جنہاں شوق رانجهنے دا گل گنت دے وچ اک انگ بن دے

---

هیر دی آمد

لیکے سٹھ سہلیاں نال آئی هیر متڑی روپ گمان دی جی

نک موتیاں دے کنیں جهمکدے سن کوئی حور تو پری دے شان دی جی

کُڑتی سوهے دی ہک دے نال پهبی ہوش رهی نه زمین آسمان دی جی

اُہدے نک بلاق جیویں قطب تارا جیویں بهنبڑی قہر طوفان دی جی

آ بُندیاں والئے ٹلیں موئیے اگے گئی کیتی تنبو تان دی جی

وارثشاه میاں جٹی بوہڑ لئی بهری کبر ہنکار تے مان دی جی

---

صفت هیر

کیہی هیر دی کرے تعریف شاعر متهے چمکدا حسن مہتاب دا جی

خونی چونڈیاں رات جوں چن دوالے سرخ رنگجوں رنگ شہاب دا جی

سیّاں نال لٹکدی آوندئیے جویں جهولدا پر عقاب دا جی

نین نرگسی ورگ ممولڑے دے گلہاں ٹہکیاں پُهل گلاب دا جی

بهواں وانگ کمان لاهور دسن کوئیحسن نه انت حساب دا جی

سرمه نیناں دی دهار وچه پهب رہیا چڑهیا يند تے کٹک پنجاب دا جی

کهلی وچ ترنجناں لٹکدی اے هاتهی پهرے جیوں مست نواب دا جی

جیهڑے ویکهنے دے ریجهوان آہے وڈا واعدا تنہاندے باب دا جی

چہرے سوہنے تے خط خال سوہنے خوشخط جیوں حرف کتاب دا جی

چلو لیلة القدر دی کرو زیارت وارثشاھ ایه کم ثواب دا جی
＜hr＞
ہیر دی تصویر


ہونٹھ سرخ یاقوت لعل چمکن ٹهوڈی سیب ولایتی سار وچّوں

دند چنبے دی لڑی که ہنس موتی دانے نکلے حسن انار وچّوں

نک الف حسینی دا پپلائے زلف ناگ خزانے دی بار وچّوں

لکهی چین کشمیر تصویر جٹی قد سرو بہشت گلزار وچّوں

گردن کونج دی انگلیاں رواہاں پهلیاں ہتھ کولڑے برگ چنار وچّوں

چهاتی ٹھاٹھ دی ابرے پٹ کهینوں سیو بلخدے چُنے انبار وچّوں

دُهنّی حوض بہشت دا مشک قبه پیڈو مخملی خاص سرکار وچّوں

کافور شہنا سُر پن بانکے حسن ساق ستون مینار وچّوں

سرخی ہونٹاں دی لوہڑ دنداسڑے دا هو جئے قتل کهتری بازار وچّوں

باہاں ویلنے ویلیاں گنھ مکهن چهاتی سنگ مرمر گنگ دهار وچّوں

شاھ پری دی بهین پهول پنج رانی گجی رہو نه ہیر ہزار وچّوں

سیاں نال لٹکدی مان متی جیوں ہرنیاں ترٹهیاں بار وچّوں

لنکا باغ دی پری که اندرانی حُور نکلی چن انوار وچوں

پتلی پیکنی دے نقش روم والے لدہا پری تے چن اجاڑ وچوں

ابر اوہدتے اوندھ ولٹ مصری چمک نکلے میان دی دهار وچّوں

جو کوئی ویکھدا اوس دے حسن تائیں زخم لگدا اوس تلوار وچّوں

متهے آں لگن جیہڑے بهور عاشق نکل نان تلوار دی دهار وچّوں

عشق بولدا نڈهی دا تهاؤں تائیں راگ نکلدا ذیلدی تار وچّوں

پهري چھنکدي چاؤ دے نال جٹی چڑهیا غضب دا کٹک قندهار وچّوں

کی کجھ ویکهیے رب وکهاوندائے انہاں کواریاں دے الوکار وچّوں

قزلباش جلاد سوار خونی نکل دوڑیا اڑدبازار وچّوں

وارثشاھ جان نیناں دا داء لگے کوئی بچو نه جوئے دي ہار وچّوں

---

رانجهے کا منت کرنا

رانجهے آکهیا پار لنگہا ابّا مینوں چاهڑ لے رب دے واسطے تے

تسی چاہڑ لو مینوں وچه بیڑی چپّا دهکسان ربدے واسطے تے

ہتھ جوڑ کے منتاں کرے رانجها ترله کراں میں جهبدے واسطے تے

وارث رُس آیا نال بهائیاں دے منت کراں سبدے واسطے تے

---

ملاح دا جواب

لبھ واسطے بیڑی دے وچ بیٹهے پئے پار هی پار پکارنے هاں

چور دهاڑ دی آن کے لبھ دیوے پرده اوس دا ناں اکهاڑنے هاں

پیسه کهول کے تلی تے دهتے جیہڑا گودی چا کے پار اتارنے هاں

اتے ڈهیکیا مفت جے کن کهائیں چاء بیڑیوں زمین تے مار نے هاں

جیہڑا کپڑا دے تے نقد سانوں سبهو اوس دا کم سوارنے هاں

زوراوری جے آن کے چڑهے بیڑی ادھ واٹرے ڈوب کے مارنے هاں

ڈوماں اتے فقیراں تے مفت خوراں دوروں کتیاں وانگ درکارنے هاں

وارث شاھ جہیاں پیر زادیاں نوں مڈہوں بیڑی دے وچ نه واڑنے هاں

---

رانجهے دی ازرُدگی

رانجها منتاںکر کے تهک رهیا انت ہار کنڈے اُپر جا بیٹها

چهڈ اگ بیگانڑی هو گوشے پریم ڈهانڈری وکھ جگا بیٹها

گنویں سد فراق دے نال رووے اتے ونجلی شبد وجا بیٹها

جو کوئی آدمی تریمتاں مرد ہیسن پتن چهڈ سبھ اوس تے آ بیٹها

رنّاں لڈن جهبیل دیاں بهرن مٹهیں پیر دوہاں دے وچ ٹکا بیٹها

غصّه کها کے ل’وے جهبیل جهیّاں اتے دوہاں نوں ہاک بُلا بیٹها

پنڈا باہوڑیں ـ جٹ لے جائے گا رنّاں کہیا شغل هے آں مچا بیٹها

وارثشاھ اس موەے نے مرد رنّاں نہیں جاندے کون بلا بیٹها

---

رانجها دریا وچ

رانجها رهے نه ورجیا کسے حیلے وچ ندی جا کے پیر پائے

لوک اکھ رہے میاں ٹهل ناہیں تیری جان جائے جیویں سر جائے

رناں لڈن جهبیل دیان پگڑ رہیاں رانجها رہو نه ورجیا پیر پائے

لوکاں آکهیا مورکها ڈُب مرسیں جند ویکھ جنہاں دی لہر جائے

راجها آکهدا دکهی نوں مرن بهلا سکهی کون جہیڑا چهڈشہر جائے

حیلے رزق بہانڑے موت هوندی گهر بیٹهیاں نوں کیڑا خیر پائے

پیا وخت جاں ماں تے باپ هویا یوسف وانگ بهرانواں نے ویر پائے

وراثشاه نوں آسرا رب دائے بنده کت ول اوس بغیر جائے

---

رانجها بن کے واہل تیار هویا کیتا پار دا چا سامان میاں

خضر پیر اللّه نوں یاد کرکے چهڈ خوشی تے شان گمان میاں

ڈر موت دا مُِول نه عاشقاں نوں نه کجھ آپنا شوق تے شان میاں

وارث سبھ دنیا دغے باز هے جی رکھ ربدی طرف دهیان میاں

---

لیکاں دوڑ کے رانجهے نوں پکڑ آندا نه کر زور توں ٹهل نه سجناں او

منتاں کردیان تے پیریں پوندیاں نوں جائیں سٹ گل نه سجناں او

سیں ونجهیں جنهاں دا انت ناہیں ڈُب مریں گا ٹهل نه سجناں او

چاهڑ مونڈیاں تے تینوں اسیں ٹهلاں کوئی جان توں ڈهل نه سجناں او

ساڈا عقل شعور توں کهس لیتا رہیا کوکهڑا بل نه سجناں او

ہتھ بدهیں اسیں غلام تیرے بهاویں ویچ نه ٹهل سجناں او

ساڈیاں اکهیاں دے وچ وانگ دهیری ڈیرھ گهت بہو نه ہل سجناں او

وارثشاھ میاں تیرے چوکهنے هاں ساڈا کالجه سل نه سجناں او

---

دوهاں باهاں تو پکڑ رانجهے ٹڑینوں مڑ آں بیڑی وچ چاهڑیا نے

تقصیر معاف کر آدمی دی نویں سرے بہشت وچ واڑیا نے

گویا خواب دے وچ عزازیل ڈٹها اوہنوں پهیر مڑ عرش تے چاهڑیا نے

وارثشاھ ترت نہائیکے تے بیوی هیر دے پلنگ تے چاهڑیا نے

---

پلنگ

یارو پلنگ کہیا سنے سیج ایتهے لوکاں آکهیا اک جٹیٹڑی دا

اے اوس دی ہے ارام گاه عشق مشک دے بسترے لیٹڑی دا

شاھ پری پناه نت لئے جس توں ایه تهاں ہے مشک لپیٹڑی دا

بادشاھ سیالاں دے ترنجناں دی مہر چوچک خان دی بٹیٹری دا

اوہنوں وچ جہان نه ملے ڈهوئی جیہڑا مارایا اوس دی پهبیٹری دا

قسمت والڑا روح هے جهنگ اندر کل تار سیالاں دی نٹهیٹری دا

ایه اوس دی سیر دا تهاں بنیا ذوق شوق دے وچ سمیٹری دا

اک حکم سہلیاں وچ هویا اوس نڈهڑی عشق سمیٹری دا

بگهیاڑ دا خوف جیویں بکری نوں توین لڈن نوں خوف چکٹیٹری دا

اسیں سبھ جهبیل تے گهات پتن سبھو حکم هے ایس شلٹیٹری دا

سیر نال سہیلیاں نت کردی باپ مندا حکم مہر ٹٹیری دا

وارثشاھ میان جگ جان دا اے نام هیر هے حسن دلہٹیٹری دا

---

شاعر

بیڑی نہیں ایه جنج دی بنی بیٹهک جو کوئی آوئے سو سد بہاؤندائے

نڈها وڈا امیر حقیر بیٹهے کون پچهدائے کیہڑی تهاؤندائے

جویں شمع تے ڈگن پتنگ دهڑ دهڑ لنگچ نئیں مہائن آؤندائے

گویا خضر دا بالکا آن لتها جناں کهناں شیرینیاں لیاؤندائے

لڈن نه لنگہایائے پار اسنوں اوس ویلڑے نوں پچهوں تاؤندائے

یارو جهوٹھ نه کرے خدا سچا رنّاں میریا اے کهسکاؤندائے

جنے کهنے نوں لڈن اے آکهدا کویں لاہو اس نوںمیلا آؤندائے

اک سد دے نال اے جند لیندا پنچهی ڈیگدا مرگ پهہاؤندائے

پهگ سنئے دهنیروں آوندے نے اے تاں ظاهر ٹهگ جهناؤندائے

وارثشاھ میاں ولی ظاهرائےویکهو ہنے جهبیل کٹاؤدائے

---

لوکاں پچهیا

لوکاں پچهیا میان توں کون ہوناں ایں ان کسے نه آن کهوالیائی

تیری صورت بہت ملوک دسے ایڈا جفا توں کاس نوں جالیا ئی

انگ ساک کیوں چهڈ کے نس آیوں بڈهی ماں تے باپ نوں گالیائی

اوہلے اکهیاں دے تینوں کیویں کیتا کنہاں دوتیاں دا قول پالیائی

اکے اینویں رات گزاری آ کسے دوده نه گهٹ پیالیائی

وارث حال کیکوں ہوگ ماپیاں دا جنہاں نه فرزند سمبهالیائی

---

جواب رانجها

رانجهے کهول کے حال احوال سارا اوہناں لوکان نوں چا سنایائی

گهر ماپیاں دے رہیا لاڈلا میں ویکهو سائیں نے کهی وکهایائی

موئے مان تے باپ تاں وخت پیا بهایاں وطن تهیں چا ترائیائی

وارث رب باہجه نه تاہنگ کوئی باناں فقر اساں وٹایائی

---